plaatjes van de eerst kennismaking...
donderdag 12 april 2012
Een huis kopen
Hoewel het bijna een jaar geleden is herinner ik me nog als de dag van gisteren dat wij voor het eerst ons huis betraden. Ik was 29 weken zwanger en we hadden net ons huis in Utrecht, wat we niet konden verkopen, uit de verkoop gehaald om onszelf, en de baby een rustige start te gunnen.
Ik zeulde onze dochter van anderhalf het trappetje naar de voordeur op, me afvragend wat wij in 's hemelsnaam te zoeken hadden in dat enorme monumentale pand, terwijl Gerben zich achter mij stond te bedenken of we wel op het goede adres waren.
Achter de voordeur zagen we echter meteen de potentie. De hoge plafonds, verlaagd met schrootjes, de houtgesneden trap, de ruimte in de woonkamer (eveneens met verlaagde plafonds, een scheve vloer en met twee verschillende soorten vloerbedekking), de luiken aan de voorkant en het fenomenale uitzicht over het schitterende park met een enorme vijver voor het huis, waar (alsof het zo moest zijn) net een paartje zwanen voorbij kwam.
Het huis had voor het laatst een update gehad in de jaren 70. Mosgroene muren. Rafelige gordijnen met oranje bloemen en overal grote zware antieke meubels.
We werden welkom geheten door een oude heer. Hij bleef lekker in zijn comfortabele stoel zitten terwijl hij vertelde over de geschiedenis van het huis die ook meteen zijn familiegeschiedenis was. Hij vertelde over hoe hij hier met zijn vrouw vlak na de tweede wereldoorlog was komen wonen. Hoe ze het huis aanvankelijk met nog een gezin hadden gedeeld en dat er later 5 kinderen werden geboren en ze er met hun gezin hadden gewoond. Zelfs toen alle kinderen waren uitgevlogen had hij er nog samen met zijn vrouw met veel plezier gewoon. Twee jaar geleden was zijn vrouw overleden en sindsdien wilde hij er niet meer in zijn eentje wonen.
Inmiddels was hij verhuisd naar een seniorenappartement en stond het huis dus te koop. Terwijl wij werden rondgeleid door de zoon van de oude heer overdacht ik de geschiedenis van het huis. Wat zou het allemaal nog meer meegemaakt hebben?
Eenmaal terug in de auto waren we er stil van. Ik was ontroerd door het verhaal van de oude meneer en zijn wens om het huis aan een gezin te verkopen. Allerlei projectontwikkelaard met interesse had hij resoluut de deur gewezen.
Ik streek eens met mijn hand over mijn bolle buik en bedacht me dat niet wij het huis, maar dat dit huis ons gekozen had...
Ik zeulde onze dochter van anderhalf het trappetje naar de voordeur op, me afvragend wat wij in 's hemelsnaam te zoeken hadden in dat enorme monumentale pand, terwijl Gerben zich achter mij stond te bedenken of we wel op het goede adres waren.
Achter de voordeur zagen we echter meteen de potentie. De hoge plafonds, verlaagd met schrootjes, de houtgesneden trap, de ruimte in de woonkamer (eveneens met verlaagde plafonds, een scheve vloer en met twee verschillende soorten vloerbedekking), de luiken aan de voorkant en het fenomenale uitzicht over het schitterende park met een enorme vijver voor het huis, waar (alsof het zo moest zijn) net een paartje zwanen voorbij kwam.
Het huis had voor het laatst een update gehad in de jaren 70. Mosgroene muren. Rafelige gordijnen met oranje bloemen en overal grote zware antieke meubels.
We werden welkom geheten door een oude heer. Hij bleef lekker in zijn comfortabele stoel zitten terwijl hij vertelde over de geschiedenis van het huis die ook meteen zijn familiegeschiedenis was. Hij vertelde over hoe hij hier met zijn vrouw vlak na de tweede wereldoorlog was komen wonen. Hoe ze het huis aanvankelijk met nog een gezin hadden gedeeld en dat er later 5 kinderen werden geboren en ze er met hun gezin hadden gewoond. Zelfs toen alle kinderen waren uitgevlogen had hij er nog samen met zijn vrouw met veel plezier gewoon. Twee jaar geleden was zijn vrouw overleden en sindsdien wilde hij er niet meer in zijn eentje wonen.
Inmiddels was hij verhuisd naar een seniorenappartement en stond het huis dus te koop. Terwijl wij werden rondgeleid door de zoon van de oude heer overdacht ik de geschiedenis van het huis. Wat zou het allemaal nog meer meegemaakt hebben?
Eenmaal terug in de auto waren we er stil van. Ik was ontroerd door het verhaal van de oude meneer en zijn wens om het huis aan een gezin te verkopen. Allerlei projectontwikkelaard met interesse had hij resoluut de deur gewezen.
Ik streek eens met mijn hand over mijn bolle buik en bedacht me dat niet wij het huis, maar dat dit huis ons gekozen had...
Abonneren op:
Posts (Atom)